De Freule van de Metworst
Vortum-Mullem,
een zegen op snelheid
Ze zeggen dat je haar alleen ziet als je gelooft. Niet als je denkt dat je gelooft, maar écht gelooft. Gelooft in de legende van het Vortums Veld…
Lang geleden raakte de jonge freule Aleida uit een adellijke familie verzeild in de modder van het veld in Vortum-Mullem, een dorpje net voorbij Sambeek, stroomopwaarts van Boxmeer. Ze was onderweg per koets toen haar paarden op hol sloegen en het rijtuig vastliep in de klei. Ze was alleen. Haar knechten waren niet bij haar, en niemand wist waarom.
Ze stond daar, haar schoenen vastgezogen in de modder, haar jurk gescheurd, haar handen vuil, maar haar blik vastberaden.
Op datzelfde moment hielden jonge boeren op het veld hun jaarlijkse race te paard, een traditie van kracht, moed en vruchtbaarheid. Wie het snelst reed, bewees zijn levenslust en mocht het symbool van die kracht in ontvangst nemen: een zeven ellen lange metworst, een brood, twee vaten bier en een halve varkenskop.
Ze zagen haar staan. De een duwde zijn schouders onder het wiel, de ander suste de paarden. En een derde had enkel aandacht voor haar. Hij keek haar aan, reikte haar de hand en bracht haar in veiligheid. Ze zei nauwelijks iets, maar haar blik bleef hangen op zijn gezicht. Alsof ze hem kende van vroeger. Of was het uit een droom?
Sindsdien wordt gezegd dat de freule ieder jaar terugkeert. Ze zweeft langs het parcours, haar ogen strak gericht op de renners. De jongen die haar het meest herinnert aan haar redder, niet zozeer om zijn uiterlijk maar om zijn moed, zal winnen.
En wie met haar zegen wint, kent een bijzonder jaar. Sommigen vonden ineens de liefde van hun leven. Anderen een onverwachte kans. Er zijn renners geweest die zeiden dat hun angsten en twijfels ineens verdwenen, alsof iemand ze stilletjes uit hen weg had gehaald.
Aan het eind van de dag, als de paarden weer op stal staan en de modder van de laarzen is gespoeld, hangt er soms een blauwe sjaal in de boom bij het oude weiland. Niemand weet van wie die is.
Men zegt: ze is nog steeds dankbaar. En zolang de Metworst wordt gereden, blijft ze kijken. In stilte. Op zoek naar hem. En dat is de reden dat tot op de dag van vandaag alleen jonge, vrijgezelle mannen mogen meedoen. Niet voor de show, maar voor de kans… dat zij hem herkent.
